کلمه نیوز – فواد خداکرمی – پژوهشگر و مدرس دانشگاه: حقوق بینالملل در تئوری سدی بود در برابر تبدیل جهان به یک کشتارگاه بزرگ. مجموعهای از قواعد که قرار بود تعهداتی انسانی را بر دوش دولتها بیندازد اما امروز میبینیم که کنوانسیون چهارم ژنو با تمام وقار قانونیاش از حمایت غیرنظامیان میگوید در حالی که ویرانههای مدرسه میناب نشان داد این وقار در برابر فریاد کودکان به سکوتی کاغذین تبدیل شده است. تضاد میان متون حقوقی و واقعیتهای میدانی دیگر یک شکاف نیست بلکه سقوط تمامعیار نظام عدالت جهانی است.
در واقع حقوق بینالملل به بازیچهای در دست قدرتهای استعمارگر تبدیل شده تا از لابلای مفاد آن به اهداف نامشروع خود برسند. من به عنوان کسی که سالها رخدادهای جهان را از دریچه اسناد و قواعد حقوقی نظاره کردهام باید بگویم وقتی مواد صریح کنوانسیون ژنو را در برابر خونینماه مدرسه میناب قرار دهیم حقیقتی تلخ برملا میشود. هدف قرار دادن مراکز آموزشی صرفاً یک اتفاق ناگوار یا اشتباه نظامی نیست بلکه یک جنایت جنگی (War Crime) و نقض فاحش (Grave Breach) مفاد بنیادین حقوق بینالملل بشردوستانه است. در هیچ رویهای از حقوق عرفی یا نوشته شده ضرورت نظامی نمیتواند توجیهی برای تبدیل کلاس درس به قبرستان باشد. اینجا بحث بر سر نقض اصل تفکیک بین اهداف نظامی و غیرنظامی است که هرگونه توجیهی را از بین میبرد.
اما پرسشی که باید با صدای بلند پرسید این است که چرا ترازوهای عدالتخواه جهانی فقط در جغرافیای خاصی کار میکنند؟ چرا وقتی جنایتی در نقاطی دیگر رخ میدهد دیوان کیفری بینالمللی (ICC) با سرعت نور بساط دادگاه میگسترد و ندای عدالت سر میدهد اما در برابر خون کودکان میناب دچار کوری ساختاری میشود؟
واضح است که این سکوت تصادفی نیست بلکه سکوتی سازمانیافته در مسیر عدالتی گزینشی است. در این سیستم ارزش جان انسانها بر اساس موقعیت ژئوپلیتیک آنها سنجیده میشود نه بر اساس کرامت انسانی. وقتی قانون تنها برای برخی اجرا شود و برای برخی دیگر به پیشخوان مصونیت تبدیل گردد دیگر ابزاری برای عدالت نیست بلکه پوششی برای مدیریت جنایت است.
شورای امنیت و نهادهای حقوقبشری در رسیدگی به جنایات بینالمللی هیچ اقدام موثری علیه آمریکا و رژیم صهیونیستی در رابطه با نقض حقوق بشر انجام ندادهاند. نه قطعنامهای و نه حتی اعلامیه محکومکنندهای.
باید صراحتاً اذعان کرد هر نهاد حقوقی بینالمللی که در برابر تخریب مدارس و کشتار غیرنظامیان در ایران سکوت کند در واقع پیمان همدستی با جنایتکاران را امضا کرده است. سکوت در برابر این ابعاد از بیعدالتی تنها یک کوتاهی دیپلماتیک نیست بلکه یک جنایت اخلاقی فاحش است. نادیده گرفتن حقوق جنگ و نقض کنوانسیونهای ژنو آن هم از سوی اعضای دایم شورای امنیت ثابت میکند که عدالت و حقوق بشر در این جهان فقط در مکتوبات میزند و در عمل هیچ وجود ندارد.
بهون بختیاری گرمای عشق و صمیمیت خوزستان را با خود به قلب پایتخت آورده است تا میزبانِ عاشقان رهبر شهید باشد. اسماعیل کمالی در این مسیر، از تمام مردم غیور ایران دعوت کرد تا در تابلویی زنده از وفاداری، شکوهِ این بدرقه را به جهان نشان دهند.
او آموخت که ایمان بدون عزت ناقص است و قدرت بدون زهد، پوچ. حالا تمام ایران در میعادگاه وحدت گردهم آمدهاند تا با اشک و افتخار، آخرین سلام را به رهبری ببندند که روحش، اکنون تبدیل به تپش قلبِ یک ملت تسلیمناپذیر شده است.
مفهوم «قرب مسافت» در جنگهای نوین، موازنه سرعت و زمان واکنش پدافندی را دگرگون میسازد.
امروز مدرسه شجره طیبه فراتر از یک مکان آموزشی، یک سند محکومیت و داغی ابدی بر پیشانی کسانی است که با آگاهی کامل، ماشه را به سمت معصومیت چکاندند. هرگز منصفانه نخواهد بود اگر تاریخ، دفترچههای نیمسوخته، کیفهای رنگینِ زیر آوار، روپوشهای گلگون و سفرههای هفتسینی را که دیگر چیده نشد، به فراموشی بسپارد.
ارسال دیدگاه
قوانین ارسال دیدگاه