برخی تحلیلگران این فرضیه را مطرح میکنند که رویارویی با ایران میتواند بخشی از فرآیند بازتعریف نظم منطقهای باشد. اما باید میان فرضیه تحلیلی و واقعیت اثباتشده تفاوت قائل شد.
شرایط کنونی نشان میدهد که جنگ وارد مرحلهای حساس شده است؛ مرحلهای که در آن بازدارندگی متقابل، بیش از هر زمان دیگری بر تصمیمات طرفین اثر میگذارد.
بهون بختیاری گرمای عشق و صمیمیت خوزستان را با خود به قلب پایتخت آورده است تا میزبانِ عاشقان رهبر شهید باشد. اسماعیل کمالی در این مسیر، از تمام مردم غیور ایران دعوت کرد تا در تابلویی زنده از وفاداری، شکوهِ این بدرقه را به جهان نشان دهند.
او آموخت که ایمان بدون عزت ناقص است و قدرت بدون زهد، پوچ. حالا تمام ایران در میعادگاه وحدت گردهم آمدهاند تا با اشک و افتخار، آخرین سلام را به رهبری ببندند که روحش، اکنون تبدیل به تپش قلبِ یک ملت تسلیمناپذیر شده است.
وقتی جوهر کنوانسیونهای جهانی بر روی خون کودکان خشک میشود، حقوق بینالملل دیگر ابزار عدالت نیست، بلکه نقابی است برای شرعیت بخشیدن به جنایات استکباری.
مفهوم «قرب مسافت» در جنگهای نوین، موازنه سرعت و زمان واکنش پدافندی را دگرگون میسازد.
امروز مدرسه شجره طیبه فراتر از یک مکان آموزشی، یک سند محکومیت و داغی ابدی بر پیشانی کسانی است که با آگاهی کامل، ماشه را به سمت معصومیت چکاندند. هرگز منصفانه نخواهد بود اگر تاریخ، دفترچههای نیمسوخته، کیفهای رنگینِ زیر آوار، روپوشهای گلگون و سفرههای هفتسینی را که دیگر چیده نشد، به فراموشی بسپارد.
وضعیت فعلی نشان میدهد که آمریکا در تضمین امنیت پایگاههای خود در خاورمیانه با چالشهای جدی مواجه است. این موضوع نیازمند بازنگری جدی در استراتژیهای دفاعی و امنیتی آمریکا در منطقه است.
حملات اخیر ایران به اراضی اشغالی نیز وضعیت پدافندی اسرائیل را آشکار کرد. ذخایر موشکی کاهش یافته و رهگیری موشکهای ایرانی به طور کامل اعلام نشده است. این مسئله شائبه کاهش توان پدافندی را افزایش داده است.
از نظر تصمیم گیران ایران اسلامی، میدان نبرد تنها متر و معیار نهایی است و عملیات تا تحقق کامل اهداف بازدارنده با اتکا به مطالبهی قاطع افکار عمومی بدون توقف ادامه خواهد یافت. این رویارویی جدید نشانگر پایان عصر امنیت کاذب و آغاز حاکمیت ارادهی پولادین در منطقه است.