شریک تداوم گرانی و فشار معیشتی بر مردم کرمانشاه؛

نماینده هایی که صدای گرانی و اعتراض مردم نیستند!/ مصری، رشیدی و رنجبر زیر کدام سایه اند؟

تورم و بیکاری فقط نتیجه سیاست‌های دولت نیست. مجلس با تصویب بودجه، رأی اعتماد به وزرا و اختیار ابزارهای نظارتی، نقش مستقیمی در وضع اقتصادی دارد. وقتی نمایندگان از این ابزارها استفاده نمی‌کنند، سکوت آقایان مصری، رشیدی و رنجبر نه تنها جایگزین عمل می‌شود، بلکه آنها را شریک تداوم گرانی و فشار معیشتی بر مردم کرمانشاه می‌کند. مردم کرمانشاه نماینده انتخاب نکرده‌اند که در روزهای سخت، سکوت کند.

حسام الدین شیخی – روزنامه نگار: گرانی، تورم و بیکاری برای مردم کرمانشاه یک «بحث اقتصادی» نیست؛ مسئله‌ای است روزمره، ملموس و فرساینده. فشار معیشتی به نقطه‌ای رسیده که دیگر با توضیح و توجیه، قابل‌تحمل نیست. در چنین شرایطی، نگاه افکار عمومی به‌طور طبیعی متوجه نهاد قانون‌گذاری و نمایندگان مجلس است؛ کسانی که قرار بوده صدای مردم در ساختار قدرت باشند، نه تماشاگر وضعیت موجود.

در مجلس دوازدهم، حوزه انتخابیه کرمانشاه سه نماینده دارد: محمد رشیدی، عبدالرضا مصری و فضل‌الله رنجبر. پرسش اساسی این است که این سه نماینده، در برابر گرانی افسارگسیخته و بیکاری گسترده، چه موضعی اتخاذ کرده‌اند و چه کنشی از خود نشان داده‌اند؟

محمد رشیدی، به‌عنوان نماینده‌ای که سابقه حضور در مجلس را دارد، انتظار می‌رفت در بزنگاه‌های اقتصادی، نقشی فعال‌تر و مطالبه‌گرانه‌تر ایفا کند. با این حال، مواضع او در قبال گرانی، عمدتاً در حد کلی‌گویی و ارجاع مسائل به «شرایط کلان کشور» باقی مانده است. نه نطق صریحی که دولت یا سیاست‌های تورم‌زا را به چالش بکشد، نه پیگیری مشخصی که نشان دهد معیشت مردم کرمانشاه در اولویت اقدامات اوست. تجربه، زمانی ارزشمند است که به کنش مؤثر منجر شود؛ چیزی که در این حوزه کمتر دیده شده است.

عبدالرضا مصری، نماینده‌ای با سابقه و چهره‌ای شناخته‌شده‌تر در ساختار سیاسی، بیش از دیگران در معرض این انتظار بوده که صدای رساتری در دفاع از مردم باشد. اما در عمل، مواضع او نسبت به گرانی و فشار اقتصادی، محافظه‌کارانه و کم‌هزینه بوده است. حضور در ساختار، جایگزین مطالبه‌گری نمی‌شود. مردم از نماینده‌ای با این سطح از سابقه، انتظار نقش‌آفرینی جدی‌تر در مهار تصمیمات تورم‌زا و پاسخ‌خواهی از دولت دارند؛ انتظاری که تاکنون برآورده نشده است.

فضل‌الله رنجبر، به‌عنوان نماینده‌ای تازه‌وارد به مجلس، می‌توانست با تکیه بر همین تازگی، نقش صدای معترض مردم را ایفا کند. اما خروجی رسانه‌ای و مواضع علنی او در موضوع گرانی، تقریباً غایب است. سکوت، آن هم در مهم‌ترین مسئله امروز جامعه، نه نشانه صبر سیاسی است و نه نشانه عقلانیت؛ بلکه خلأ نمایندگی را پررنگ‌تر می‌کند.

واقعیت این است که تورم و بیکاری فقط محصول سیاست‌های دولت نیست. مجلس بودجه تصویب می‌کند، به وزرا رأی اعتماد می‌دهد و ابزارهای نظارتی در اختیار دارد. وقتی این ابزارها به کار گرفته نمی‌شود، مجلس از جایگاه نظارتی خود عقب‌نشینی کرده و عملاً در تداوم وضع موجود شریک می‌شود. در چنین شرایطی، نمی‌توان همه تقصیرها را به دولت نسبت داد و از نقش نمایندگان چشم پوشید.

مردم کرمانشاه نماینده انتخاب نکرده‌اند که در روزهای سخت، سکوت کند یا مسئولیت را میان نهادها تقسیم کند. نماینده باید در صف اول مطالبه‌گری بایستد؛ حتی اگر هزینه داشته باشد. نبودِ صدای مؤثر از سوی نمایندگان، بیش از هر چیز، حس بی‌پناهی اجتماعی را تقویت می‌کند.

کوچک‌شدن سفره مردم، فقط یک بحران اقتصادی نیست؛ هشداری است درباره ضعف نمایندگی و فرسایش اعتماد عمومی. اگر این هشدار شنیده نشود، هزینه‌های آن، دیر یا زود، متوجه همه خواهد شد.

نمایندگان کرمانشاه در دوره دوازدهم مجلس عبارتند از: محمد رشیدی، عبدالرضا مصری و فضل‌الله رنجبر (حوزه کرمانشاه)، مجتبی بخشی‌پور (اسلام‌آباد غرب و دالاهو)، فتح‌الله حسینی (قصرشیرین، سرپل ذهاب و گیلانغرب)، رستگار یوسفی (پاوه، جوانرود، ثلاث باباجانی و روانسر)، سید جواد حسینی‌کیا (سنقر و کلیایی) و وحید احمدی (کنگاور، صحنه و هرسین)