کلمه نیوز – فواد خداکرمی مدرس دانشگاه نوشت: او تنها رهبر یک کشور نبود، بلکه توانست راه و رسم پاک نیاکان را با عزت و سربلندی امروز ما پیوند بزند. در وجود ایشان، تواضع در برابر خداوند و ایستادگی سربلند در برابر قدرتهای متکبر دنیا، یکی شده بود. او میدانست ایمانی که منجر به عزت نشود ناقص است و قدرتی که با سادهزیستنی و زهد همراه نباشد، توخالیست.
آنچه امروز ایران را در برابر قویترین ارتشهای دنیا استوار نگه داشته، تنها تجهیزات نظامی نیست؛ بلکه ایمان و ارادهای است که ایشان با تمام وجودش در دل مردم بنا کرد. در حالی که دنیا قدرت را با اعداد و ارقام میسنجد، او با سادگی و قناعتش تکیهگاه میلیونها انسان شد. از جایگاه قدرت هیچ سودی نبرد و تنها سختیها و رنجها را تحمل کرد تا در نهایت، تنها یک میراث برایش باقی بماند: عشقی بیقید و شرط از سوی مردم.
در سویی دیگر مردمی که نماد وفاداری هستند، در سختترین شبها و روزهای حماسی، معنای خدمت خالصانه را در وجود او دیدند. حالا همان مردمی که در تمام مسیر همراهش بودند، با قلبی غمگین اما ارادهای قوی، برای ادای آخرین احترام به رهبر الگوی خود صف کشیدهاند. این جمعیت تنها غمگین از دست دادن او نیستند، بلکه قدرشناسانی هستند که میخواهند با اشک و افتخار او را بدرقه کنند.
باید دانست که روزهای پیشرو، فراتر از یک مراسم تشییع یا بدرقهی باشکوه است؛ این یک نمایش قدرت است. نمایش این حقیقت که ایران با تمام زخمهایش تسلیمناپذیر است. این جمع، پیام صریح وحدت و انسجام ملی است تا دنیا را به تماشا بنشاند و بفهمد که ملت ما، در برابر هر توطئهای، سدی است که هرگز فرو نمیریزد.
پس از هر گوشهی این خاک، از هر قشر و هر رنگی، باید به سوی این میعادگاه شتافت. چرا که این بار سکوت جایز نیست و ایستادن، تنها راه است. و به همین خاطر، فریاد این روزها تنها یک معنا دارد: باید برخاست.
بهون بختیاری گرمای عشق و صمیمیت خوزستان را با خود به قلب پایتخت آورده است تا میزبانِ عاشقان رهبر شهید باشد. اسماعیل کمالی در این مسیر، از تمام مردم غیور ایران دعوت کرد تا در تابلویی زنده از وفاداری، شکوهِ این بدرقه را به جهان نشان دهند.
وقتی جوهر کنوانسیونهای جهانی بر روی خون کودکان خشک میشود، حقوق بینالملل دیگر ابزار عدالت نیست، بلکه نقابی است برای شرعیت بخشیدن به جنایات استکباری.
مفهوم «قرب مسافت» در جنگهای نوین، موازنه سرعت و زمان واکنش پدافندی را دگرگون میسازد.
امروز مدرسه شجره طیبه فراتر از یک مکان آموزشی، یک سند محکومیت و داغی ابدی بر پیشانی کسانی است که با آگاهی کامل، ماشه را به سمت معصومیت چکاندند. هرگز منصفانه نخواهد بود اگر تاریخ، دفترچههای نیمسوخته، کیفهای رنگینِ زیر آوار، روپوشهای گلگون و سفرههای هفتسینی را که دیگر چیده نشد، به فراموشی بسپارد.
ارسال دیدگاه
قوانین ارسال دیدگاه